Dijitalleşme ve küreselleşmenin bir tezahürü olarak günümüzde bireyler zamandan ve mekândan bağımsız bir şekilde özgürce alış-veriş yapma rahatlığına kavuşmuşlardır. Ancak bu durumun vergi idarelerinin ekonomik faaliyetleri geleneksel yöntemlerle takip edebilmeleri imkânını ortadan kaldırdığını ifade etmek yanlış olmayacaktır. Diğer bir ifadeyle, vergi idarelerinin dijital dönüşüme ayak uydurma gereksinimleri kaçınılmaz bir hale gelmiştir. Bu çalışmada Türk vergi sisteminde dijital ekonominin vergilendirilmesine yönelik olarak 2019 yılında yürürlüğe konan 7194 sayılı Dijital Hizmet Vergisi (DHV) Kanunu anayasal vergileme ilkeleri çerçevesinde değerlendirilmektedir. DHV, dijitalleşme ile ortaya çıkan ve kullanıcılar sayesinde değer kazanan belirli dijital hizmetlerin sunumundan elde edilen geliri vergilendirmeyi amaçlayan bir dolaylı vergi niteliğindedir. Çalışmada öncelikle DHV’nin hukuki dayanağı, konusu, matrahı-oranı-hesaplanması ve DHV kanununda yer alan muafiyet ve istisnalar aktarılmaktadır. Daha sonra anayasal vergilendirme ilkeleri olan Genellik ilkesi, Eşitlik ilkesi, Mali güce göre vergilendirme ve ölçülülük ilkesi, Kanunilik ilkesi, Adalet ilkesi, Sosyal devlet ve Hukuki güvenlik ilkelerinin özü ele alındıktan sonra DHV bu ilkeler bağlamında irdelenmektedir. Sonuç olarak DHV’nin mevcut hâlinin eşitlik, mali güce göre vergilendirme, ölçülülük, kanunilik ve hukuki güvenlik ilkeleri açısından dikkate değer sorunlar barındırdığı değerlendirilmiştir.
As a result of digitalization and globalization, individuals today enjoy the convenience of freely shopping regardless of time and place. However, it would not be wrong to say that this situation has eliminated the possibility for tax administrations to monitor economic activities using traditional methods. In other words, the need for tax administrations to keep pace with digital transformation has become inevitable. This study evaluates the Digital Services Tax (DST) Law No. 7194, enacted in 2019, within the framework of constitutional taxation principles, regarding the taxation of the digital economy in the Turkish tax system. DST is an indirect tax aimed at taxing income derived from the provision of certain digital services that have emerged with digitalization and gained value thanks to users. The study first presents the legal basis, subject matter, tax base, rate, calculation, and exemptions and exceptions included in the DST law. After examining the essence of constitutional principles of taxation, namely the principles of generality, equality, taxation according to financial capacity and proportionality, legality, justice, social state, and legal security, the State Taxation Law (DHV) is analyzed within the context of these principles. In conclusion, it has been assessed that the current state of the DHV contains significant problems in terms of the principles of equality, taxation according to financial capacity, proportionality, legality, and legal security.